ჰაიკუების ეს კრებული უჩვეულოა თავისი ფორმით, ვინაიდან ავტორი ლექსების ერთმანეთთან დაკავშირებით ქმნის სიუჟეტს და გვიყვება ერთიან ამბავს - ბავშვობის, თინეიჯერობის, მომწიფებისა და ზრდასრულობის გზას. იაპონური პოეზიისთვის დამახასიათებელი თხრობის სტილი კი საშუალებას გვაძლევს, ამბავი იყოს თან კონკრეტული, თან ზოგადიც. ამიტომ ეს ამბავი პერსონაჟისაც არის და მკითხველისაც. სიუჟეტი ძირითადად განცდის ველში რჩება, თუმცა სარკისებურად ირეკლავს სივრცეს, თბილისს, რომელიც განცდებს კონკრეტულ ფორმებს აძლევს. მკითხველზეა დამოკიდებული, რამდენ დეტალს გამოიხმობს საკუთარი ცხოვრებიდან და რას ამოიკითხავს ამ წიგნში - მოთხრობას, ნოველას თუ რომანს.