„დამწყებებს თავად განგება მოუვლენს საჭირო მწერლებს; კარგად დამწყებებს ვგულისხმობ. ან, აარიდებს; არ გეგონოთ, ჩემი თავი პირველ მაგალითად მომქონდეს, მაგრამ მოგახსენებთ იმას, რაც უკეთ ვიცი: ორმოცდაათის რომ გავხდი, სალტიკოვ-შჩედრინი მერეღა წავიკითხე, და, კიდევ კარგი, თორემ ადრეულ ასაკში ნაღდად გამსრესდა; თუმც, შესაძლოა, არაც – წყალობად ეგებ ვერც გამეგო.“ გურამ დოჩანაშვილი მწარე სიცილი - ზოგჯერ გესლიანი, ზოგჯერ ცრემლნარევიც: ასეთ რეაქციას იწვევს მკითხველში არა მხოლოდ „ერთი ქალაქის ისტორია,“ არამედ, დიდი ალბათობით, მიხეილ სალტიკოვ-შჩედრინის მთელი ვრცელი შემოქმედებაც, რომელიც პირქუში გროტესკითა და ტრაგიზმით გამსჭვალულ ერთიან დიდ ტილოდ წარმოგვიდგება, სადაც სინამდვილე წარმოსახვისაგან განურჩეველია, სადაც რემბრანდტისეულ წყვდიადს ჭეშმარიტების მამხილებელი სხივი მსჭვალავს, ანდა ფანტასმაგორიული სურათების სიჭრელე ბოსხისა თუ გოიას ნამუშევრების მსგავსად გვნუსხავს და გვაძრწუნებს.